6 συνήθειες των παιδιών που μπορούν να σε τρελάνουν!!!

Η καθημερινότητα με τα παιδιά είναι πάντα δύσκολη, απρόβλεπτη και ενδιαφέρουσα…όσο μεγαλώνεις, μεγαλώνουν…και μαζί μ’ αυτά μεγαλώνει και η γλώσσα τους. Οι εξυπνάδες που πετάνε σε κάνουν ενίοτε περήφανη και άλλες φορές  ενοχική. Μετά τα έξι τους χρόνια έχουν άποψη για όλα, σε σημείο που σε συμβουλεύουν για να κάνουν τη δική τους καθημερινότητα ευκολότερη. Η πονηριά τους δεν έχει όριο και η συνωμοσία όταν έχουν αδέρφια μπορεί απλά να σε τρελάνει.

Επιχείρηση μάζεμα παιχνιδιών

Τα όρια δεν είναι τιμωρία, αλλά «φράχτης» που προστατεύει τα παιδιά...

Τι είναι τα όρια; Γιατί υπάρχουν; Ποια η διαφορά με την τιμωρία και πως βάζουμε όρια στη συμπεριφορά των παιδιών;

Βάζοντας όρια

Ας σκεφτούμε τα όρια όχι σαν τιμωρία αλλά σαν "φράχτη" που προστατεύει τα παιδιά στην αυλή: Όταν δεν υπάρχει, τα παιδιά είναι εκτεθειμένα σε διάφορους κινδύνους γιατί δεν θα ξέρουν μέχρι που μπορούν να κινηθούν. Όταν ο φράχτης είναι πολύ μικρός, τα παιδιά περιορίζονται και ασφυκτιούν Όταν όμως ο φράχτης αφήνει χώρο στα παιδιά να παίξουν και να κινηθούν ελεύθερα όσο πρέπει, τότε τα παιδιά είναι ασφαλή και χαρούμενα. Έτσι , βάζουμε όρια για να ξέρουν τα παιδιά μέχρι που μπορούν να κινηθούν και να νιώθουν ασφάλεια, ώστε να μην περιορίζονται αλλά και να μην βρίσκονται σε συνεχή ένταση και άγχος χωρίς αυτά. Για να μπουν τα όρια, οι γονείς θα πρέπει να συμφωνούν μεταξύ τους ώστε να υπάρχει μια κοινή γραμμή και να είναι σταθεροί, δηλαδή να μην υποχωρούν όταν αποφασίσουν να βάλουν όρια σε μια συγκεκριμένη συμπεριφορά. Βασική προϋπόθεση είναι , ότι οι γονείς ως ενήλικες μπορούν να γνωρίζουν τα όρια τους εαυτού τους και των άλλων ατόμων και να αναγνωρίζουν πότε αυτά παραβιάζονται ώστε να επεμβαίνουν κατάλληλα.

Τα παιδιά φέρονται άσχημα όταν αισθάνονται ότι δεν τα καταλαβαίνουν

Θέλετε να συντελεστεί ένα μικρό «θαύμα» στο ίδιο σας το σπίτι;

Ξέρετε γιατί τα παιδιά έχουν κακή συμπεριφορά; Επειδή συχνά αισθάνονται ότι οι μεγάλοι δεν τα καταλαβαίνουν ή δεν τα αγαπούν. Όταν μάλιστα ο γονιός προσπαθεί με νεύρα, φωνές και διάφορες τιμωρίες να επιβάλει τη σωστή συμπεριφορά, τότε πετυχαίνει ακριβώς το αντίθετο από το επιθυμητό! Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή τα παιδιά μαθαίνουν αυτό που βιώνουν. Αν δώσετε μια ξυλιά στο παιδάκι σας που χτύπησε την αδερφή του, τι του διδάσκετε με την πράξη σας;

Ότι μπορεί να χτυπάει την αδερφή του. Παρόλα αυτά, με τα λόγια του λέτε το αντίθετο «μη χτυπάς την αδερφή σου» και παράλληλα του δίνετε εσείς μία (και δεν εννοώ ότι το ξυλοφορτώνετε ή ότι το κακοποιείτε). Φερθείτε στα παιδιά όπως θέλετε να φέρονται και αυτά στους άλλους! Δηλαδή, με κατανόηση και συμπόνια. Με τι φωνές, τις τιμωρίες, τις απειλές, τα νεύρα και τα παρόμοια διδάσκουμε αυτό που θέλουμε να αποφύγουμε: την επιθετική συμπεριφορά.

Η τιμωρία καταστέλλει την κακή συμπεριφορά, για λίγο όμως. Αν λοιπόν επιθυμείτε να μεγαλώσετε ένα χαρούμενο, υπεύθυνο, πετυχημένο παιδί, τότε θα πρέπει να αναθεωρήσετε.

Εννοείται ότι βάζουμε όρια και ότι δεν ανεχόμαστε την κακή συμπεριφορά. Το ζητούμενο είναι με ποιόν τρόπο το πετυχαίνουμε;

1. Ελέγξτε τα συναισθήματά σας και τα ξεσπάσματά σας.
Είστε το μοντέλο θετικής συμπεριφοράς! Από το δικό σας παράδειγμα θα μάθει το παιδί σας πώς να διαχειρίζεται τα συναισθήματά του. Αν έχετε θυμώσει, μη βάλετε τις φωνές και μην κάνετε κάτι που θα το μετανιώσετε όταν ξεθυμώσετε. Πάρτε μια βαθιά ανάσα. Νιώστε την αγάπη που έχετε για το παιδί σας. Συζητήστε, διορθώστε, καθοδηγήστε το παιδί, αλλά μην το εκδικηθείτε.

Πρωινό στο ...σχολείο

Στα πλαίσια του προγράμματος αγωγής υγείας, που υλοποιεί το Β2 τμήμα του σχολείου μας, τα παιδιά και οι εκπαιδευτικοί που συμμετέχουν στο πρόγραμμα, διοργάνωσαν ένα υγιεινό πρωινό στο σχολείο…

Όρια και εφηβεία

Η εφηβεία είναι μια περίοδος που δημιουργεί συχνά στην οικογένεια δυσκολίες και συγκρούσεις. Ο προβληματισμός για τους κανόνες, την πειθαρχία, την ελευθερία, την εμπιστοσύνη, τις ευθύνες βρίσκεται στο προσκήνιο και οι γονείς προβληματίζονται για το πού αρχίζουν και πού σταματούν τα όρια των εφήβων.

Πώς να διδάξετε την αισιοδοξία στο παιδί σας

  Η αισιοδοξία μας βοηθά να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες της ζωής και να λύνουμε τα προβλήματά μας. Προκαλεί θετικά συναισθήματα και συμβάλλει στην καλή υγεία.

Είναι σημαντικό οι γονείς να βοηθήσουν τα παιδιά να υιοθετήσουν μια πιο αισιόδοξη στάση ζωής. Η αισιοδοξία είναι μια ικανότητα που καλλιεργείται κατά την παιδική ηλικία και η θετική στάση των γονέων βοηθάει τα παιδιά να τη μιμηθούν.

Πως μπορείτε να μάθετε το παιδί σας να είναι αισιόδοξο;

Μη βάζετε ταμπέλες

Τα παιδιά προσπαθούν πολύ ώστε να ικανοποιήσουν τις προσδοκίες των γονέων τους. Αυτός είναι και ο λόγος που μπορεί να απογοητευτούν εύκολα αν δεν τα καταφέρουν. Οι γονείς πρέπει να σκεφτούν καλά πριν χαρακτηρίσουν το παιδί τους «τεμπέλη» ή «ντροπαλό» γιατί με αυτό τον τρόπο δημιουργούμε στο μυαλό του μια αρνητική εικόνα για τον εαυτό του.

Καλές συμπεριφορές για όλους

«Τα παιδιά πρέπει στο σπίτι να σέβονται τους γονείς τους, στον δρόμο εκείνους που συναντούν και στη μοναξιά τον εαυτό τους», είχε πει ο Δημήτριος ο Φαληρεύς. Μην ξεχνάμε ότι οι κανόνες συμπεριφοράς ενός ανθρώπου ξεκινούν από την γέννησή του. Δείτε μερικούς κανόνες σωστής συμπεριφοράς όσον αφορά στα παιδιά και στους γονείς.

Το καλό παιδί:

 Η καθαριότητα είναι η μισή αρχοντιά. Το παιδί πρέπει να μάθει να πλένει τα χέρια του πριν από κάθε γεύμα, να κάνει μπάνιο τουλάχιστον μια φορά την ημέρα, να βουρτσίζει τα δόντια του πρωί και βράδυ, να έχει περιποιημένα νύχια και μαλλιά και να φορά καθαρά ρούχα. Αν ένα παιδί μάθει να είναι καθαρό από μικρό, θα είναι καθαρό για όλη του τη ζωή.

 Ένα παιδί πρέπει να μάθει από νωρίς να είναι τακτικό. Οφείλει να τακτοποιεί όσο μπορεί μόνο του το δωμάτιό του, βάζοντας τα παιχνίδια στη θέση του και φτιάχνοντας μόνο του το κρεβάτι του. Πρέπει να μάθει να μοιράζεται τα παιχνίδια του. Είναι υποθήκη για την μελλοντική γενναιοδωρία του.

...για την αγωγή των παιδιών μας

Η τοποθέτηση του Σ. Δ. Του 12ου Δ. Σ. Κατερίνης σχετικά με την αγωγή των παιδιών, επεξεργασμένη και εκφρασμένη δια της δασκάλας κ. Κουτσουρά Ζωής.

Όποιο βιβλίο παιδαγωγικής ή ψυχολογίας κι αν ανοίξεις αυτό που θα διαβάσεις είναι, ότι ο ρόλος της οικογένειας στην αγωγή των παιδιών είναι πολύ σημαντικός για την μετέπειτα νοητική, συναισθηματική, ηθική και ψυχολογική τους ανάπτυξη.

Γι αυτό, κι όταν εγγράφονται στο δημοτικό σχολείο διαθέτουν ήδη έξι χρόνια μαθησιακής εμπειρίας και έχουν αρχίσει να αναπτύσσουν τις ικανότητες και τις δεξιότητές τους. Δική μας δουλειά από κει και πέρα στο δημοτικό είναι, να εξελίξουμε αυτή τη μαθησιακή εμπειρία των παιδιών σας και κυρίως να τους μάθουμε πώς να μαθαίνουν. Επιπρόσθετα, να τους μάθουμε πώς να διαχειρίζονται τη γνώση που αποκτούν, πώς να την συνδυάζουν και να την χρησιμοποιούν για να λύσουν ένα πρόβλημα , πώς να αναπτύσσουν έναν συλλογισμό, πώς να μάθουν να ερμηνεύουν τα φαινόμενα που συναντούν στην καθημερινή τους ζωή, πώς να είναι μέλη ενός συνόλου που ακολουθεί και σέβεται κοινούς κανόνες.

Γεμίστε τα παιδιά με αισιοδοξία…

Σε μία εποχή που τα προβλήματα διογκώνονται, είναι καλό να ενισχύουμε τα παιδιά με ελπίδα και αισιοδοξία για το μέλλον. Καλώς ή κακώς έχουμε χρέος να μην κόβουμε ποτέ μα ποτέ, όσο και αν τα πράγματα φαίνονται δυσοίωνα τώρα, τα φτερά και τις ελπίδες των παιδιών, των παιδιών που αποτελούν τη μελλοντική γενιά και πρέπει να ονειρεύονται, να χαμογελούν, να αισιοδοξούν και να προγραμματίζουν πάση θυσία το μέλλον τους.

Πρέπει να φωνάζω στο παιδί μου;

Πρέπει να φωνάζω στο παιδί μου; Για να μπορέσουμε να απαντήσουμε σε αυτήν την ερώτηση πρέπει να λάβουμε υπόψη τα παρακάτω:

α) την ένταση της φωνής μας

β) την αιτία που την προκάλεσε

γ) τη συχνότητα εμφάνισης της φωνής μας

δ) τη διάρκειά της

ε) την «ποιότητά» της

Ενώ η άσκηση βίας (ακόμα και οι ξυλιές στον πισινό) έχει γίνει ταμπού σε αρκετές κοινωνίες, οι φωνές παραμένουν κάτι «φυσιολογικό» στο πλαίσιο της διαπαιδαγώγησης. Οι γονείς πιστεύουν ότι έτσι θα κάνουν τα παιδιά τους να τους ακούσουν ενώ στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο. Γονείς και εκπαιδευτικοί, πολύ συχνά, βρίσκονται «εκτός ορίων», εξαιτίας της συμπεριφοράς των παιδιών τους. Έτσι καταφεύγουν σε φωνές, προκειμένου να μαλώσουν το παιδί, που εμφάνισε τη λάθος συμπεριφορά. Τις περισσότερες φορές, που έχουν φτάσει στο σημείο να φωνάξουν, έχουν ήδη κάνει πολλές παρατηρήσεις στο συγκεκριμένο παιδί, οι οποίες δεν εισακούστηκαν. Είναι όμως αποτελεσματικές οι φωνές; Διορθώνουν τη συμπεριφορά του παιδιού;

Τιμωρώντας το παιδί

Δεν είναι λίγα αυτά που λέγονται για την τιμωρία ως μέθοδο πειθαρχίας και διαπαιδαγώγησης των παιδιών. Τι ισχύει, όμως, τελικά; Πρέπει να χρησιμοποιείται ή όχι; Και αν ναι, είναι αποτελεσματική μέθοδος;

Αρχικά, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι εάν θέλετε να αλλάξει η συμπεριφορά του παιδιού σας όταν δεν την εγκρίνετε, έχετε στη διάθεση σας τρεις μόνο τρόπους για να το πετύχετε αυτό. Και ποιοι είναι αυτοί; Να το τιμωρήσετε, να το ανταμείψετε για μια άλλη πιο επιθυμητή συμπεριφορά ή να του εξηγήσετε γιατί αυτό που έκανε ήταν λάθος και να του πείτε πως θα θέλατε να συμπεριφερθεί την επόμενη φορά.

Για παράδειγμα, εάν το παιδί σας δεν πλένει τα χέρια του γυρνώντας στο σπίτι ή πριν το φαγητό κι εσείς δεν θέλετε να το ξανακάνει, τότε έχετε την επιλογή ή να το τιμωρείτε κάθε φορά που το κάνει, ή να το ανταμείβετε κάθε φορά που πλένει τα χέρια του ή να του εξηγήσετε για πιο λόγο πρέπει να πλένει τα χέρια του πριν το φαγητό. Οι περισσότεροι γονείς χρησιμοποιούν ενστικτωδώς και τους τρεις αυτούς τρόπους, ανάλογα με την περίσταση, την ηλικία, αλλά και την ιδιοσυγκρασία του παιδιού.

Η πειθαρχία είναι αποτελεσματική και πιο αποδεκτή με θετικό τρόπο!

Αν η καθημερινότητα σας είναι γεμάτη φωνές, τιμωρίες, κλάματα και νεύρα μάλλον θα πρέπει να ξανασκεφτείτε τον τρόπο που αντιμετωπίζετε την άσχημη συμπεριφορά των παιδιών σας. Θεωρώντας ως δεδομένο ότι όλα τα παιδιά, άλλα λιγότερο και άλλα περισσότερο, συχνά παραφέρονται, μια καλή ιδέα είναι αντί να σπαταλάτε όλο τον χρόνο και την ενέργεια σας προσπαθώντας να διορθώσετε την κακή συμπεριφορά των μικρών σας, να προσπαθήσετε να ενθαρρύνετε την καλή τους συμπεριφορά. Συγκεκριμένα:

● Αποφύγετε τους γενικευμένους και υπερβολικούς επαίνους. Όλοι ξέρουμε ότι πρέπει να επαινούμε τα παιδιά μας, αλλά οι γενικές και οι υπερβολικές εκφράσεις τους κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό. Επιλέξτε τον συγκεκριμένο και συγκρατημένο έπαινο, όπως «βλέπω ότι διάβασες προσεκτικά τα μαθήματά σου, προσέχοντας την ορθογραφία σου και κάνοντας την αντιγραφή σου. Βλέπω επίσης ότι δεν άφησες κενά. Αυτό είναι πολύ καλό».

Το ξύλο δεν βγήκε από το παράδεισο

 Στις μέρες μας, πολλοί γονείς διερωτώνται καλοπροαίρετα: «Γιατί άραγε να εγκαταλειφθεί ως μέσω πειθαρχίας των παιδιών η σωματική τιμωρία;». Δεν είναι άλλωστε λίγοι οι γονείς των ανθρώπων της γενιάς μας που λένε: «Σιγά, κι εμείς που φάγαμε ξύλο με τη βέργα από τους δασκάλους μας, τι πάθαμε; Τίποτα, μια χαρά είμαστε!» ή «Αν σε χτυπούσαμε όμως όταν ήσουν μικρή, δεν θα τα έκανες αυτά.» ή ακόμη-ακόμη «Εμείς έτσι κρίναμε σωστό, να σας δίνουμε και καμία πού και πού. Εσύ κάν' το αλλιώς στα παιδιά σου». Ούτε είναι λίγοι αυτοί που γέλασαν με διάσημα χαστούκια «διαπαιδαγώγησης» ή και επίλυσης των οικογενειακών συγκρούσεων σε κωμωδίες του ελληνικού κινηματογράφου. Στην ελληνική κοινωνία και στην οικογενειακή μικροκοινωνία, η ανοχή στη βία δεν βρισκόταν -και ενδεχομένως ούτε και σήμερα να βρίσκεται- σε χαμηλά επίπεδα.

Βοηθήστε το παιδί σας να οργανωθεί!

Μια από τις πιο συνηθισμένες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα παιδιά με Διάσπαση προσοχής αφορά την οργάνωση των πραγμάτων τους. Συχνά ένα παιδί με ΔΕΠΥ έχει μια τσάντα εντελώς ακατάστατη, φωτοτυπίες πεταμένες και συνήθως τσαλακωμένες ή χαμένες, ξεχνά βιβλία στο σχολείο ή στο σπίτι, δεν θυμάται τις υποχρεώσεις του γιατί δεν σημειώνει σωστά.

Πώς θα βοηθήσετε λοιπόν το παιδί σας να οργανωθεί; Δείτε μερικές σημαντικές συμβουλές:

- Βάλτε το σχολικό πρόγραμμα σε σημείο που το βλέπει το παιδί, με μεγάλα γράμματα- ακόμα και η χρήση διαφορετικών χρωμάτων ανά μάθημα βοηθά π.χ

Μαθηματικά Γλώσσα Γυμναστική (το ίδιο χρώμα για κάθε μάθημα ανά ημέρα)

Όταν το παιδί ζηλεύει

Σχεδόν όλα τα παιδιά ζηλεύουν, είτε το αδερφάκι τους είτε τα ταλέντα ή παιχνίδια κάποιου άλλου παιδιού. Η ζήλεια είναι φυσιολογικό συναίσθημα αλλά αν το παιδί συγκρίνει συνέχεια τον εαυτό του με άλλα παιδιά και αναζητά εξωτερική έγκριση, τότε θα επηρεάζεται από τον οποιοδήποτε.

Ως γονείς, είναι σημαντικό να βοηθήσετε το παιδί να διαχειριστεί τη ζήλεια, αφενός για να νιώσει καλύτερα και αφετέρου για να έχει καλύτερες σχέσεις με τους άλλους.

Δώστε αξία στα συναισθήματα του παιδιού σας

Παιδικές φιλίες. Πότε επεμβαίνουμε;

Η φιλία δίνει νόημα στη ζωή μας.  Αρχικά όμως τα παιδιά αναπτύσσουν φίλους μέσα από το παιχνίδι. Τα κοινά παιχνίδια τους ενώνουν. Γίνονται μια ομάδα με στόχο τη διασκέδαση, μ’ αυτόν τον τρόπο  επικοινωνούν, έρχονται σε επαφή και φυσικά καταλήγουν πολλές φορές και σε καυγάδες αλλά και αυτές οι φιλίες καταλήγουν πολλές φορές να είναι φιλίες μιας ζωής.

 

Τι θα πρέπει να κάνετε όταν παρουσιαστούν δυσκολίες στις φιλίες των παιδιών σας;

1.      Είναι προτιμότερο να μην αναμειχθείτε.

2.      Nα ακούτε προσεκτικά τα παράπονα του παιδιού για το φίλο του. Δε χρειάζεται να μεγαλοποιείτε τις καταστάσεις, όμως η στήριξή σας θα είναι πολύτιμη είτε επιλυθεί η διαφωνία είτε όχι.

3.      Eίναι γνωστό ότι οι φίλοι φιλονικούν. Το να τα ξαναφτιάξουν ύστερα από έναν καβγά είναι μια σπουδαία ικανότητα που το παιδί είναι καλό να καλλιεργήσει από νωρίς.

10 συμβουλές για να διαχειριστείτε το θυμό και την επιθετικότητα των παιδιών

Γράφει η Μαρία Κυριακίδου,  ψυχολόγος – σύμβουλος οικογένειας

Αν αισθάνεστε ως γονείς πως δεν έχετε καταφέρει να αντιμετωπίζετε ικανοποιητικά τον θυμό του παιδιού σας, ξεκινήστε να διαβάζετε, να ενημερώνεστε, να συζητάτε με ειδικούς και προσπαθήστε να διαμορφώσετε στο μυαλό σας μια τακτική αντιμετώπισης, εντοπίζοντας τις απαραίτητες αλλαγές που πρέπει να γίνουν σε σχέση με τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς σας. Μην ξεκινάτε να δοκιμάζετε αποσπασματικά μεμονωμένες «συνταγές», χωρίς να έχετε αναγνωρίσει προσωπικές αδυναμίες, δυνατότητες και στόχους. Ξεκινήστε λοιπόν από εσάς τους ίδιους για να φτάσετε στο παιδί.

1. Ο θυμός και η επιθετικότητα των παιδιών αυξάνονται όταν:

· Οι γονείς είναι υπερβολικά αυστηροί, κατακρίνουν πολύ και τιμωρούν κυρίως ανάλογα με την δική τους διάθεση.

· Εμποδίζουν την έκφραση αναγκών και συναισθημάτων.

Συνάντηση με την ψυχολόγο της "Ατράκτου"

Στα πλαίσια του προγράμματος της "διαφορετικότητας", το οποίο έχουν εκπονήσει για φέτος οι τάξεις Ε' και Στ', βρέθηκε την Παρασκευή (21/11) στο Σχολείο μας η κ. Πόπη Γκανά, ψυχολόγος, στέλεχος του Κέντρου Πρόληψης κατά των εξαρτήσεων και προαγωγής της ψυχοκοινωνικής υγείας Νομού Πιερίας,  "Άτρακτος".

Ανταποκρινόμενη σε κάλεσμά μας, σε συνάντηση που είχε με τους εκπαιδευτικούς των τεσσάρων τμημάτων (Ε1 - Ε2 - Στ1 - Στ2), καθώς και με τον υπεύθυνο του τμήματος Ένταξης, συζητήθηκαν θέματα που αφορούν καταγεγραμμένες συμπεριφορές μαθητών του Σχολείου μας οι οποίες έχουν να κάνουν με ενδοσχολική βία και εκφοβισμό (bulling), καθώς και άλλες παραβατικές συμπεριφορές, εκ μέρους των παιδιών, τόσο εντός όσο και εκτός της σχολικής μονάδας...

Ευ αγωνίζεσθαι

 

Όταν τα παιδιά παίζουν, έχει μεγαλύτερη σημασία το παιχνίδι παρά ο νικητής. Ωστόσο, ο υγιής ανταγωνισμός θα μπορούσε μέχρι ενός σημείου να κάνει καλό στο παιδί, όταν τον διαχειρίζεται με το σωστό τρόπο. Ο ρόλος των γονέων είναι να μάθουν στα παιδιά τους να παίζουν δίκαια και να αντιμετωπίζουν την απογοήτευση της ήττας.

Το δίκαιο παιχνίδι συνίσταται στην εκμάθηση των αντίστοιχων κανόνων και την εφαρμογή τους. Με αυτό τον τρόπο όλοι οι συμμετέχοντες θα διασκεδάσουν και θα απολαύσουν την εμπειρία του παιχνιδιού. Επιπλέον, το παιδί μαθαίνει να υπακούει σε κοινωνικούς κανόνες όπως να περιμένει υπομονετικά τη σειρά του και να είναι ευγενικό.

Ντροπή ή κοινωνική φοβία;

Αν σκεφθείτε λίγο προσεκτικά, σίγουρα θα θυμηθείτε κάποιον από τους συμμαθητές σας στην τάξη να ήταν το “ντροπαλό” παιδί. Αν όχι στην τάξη σας, σίγουρα στο σχολείο ή στο οικογενειακό σας περιβάλλον κάποιος θα είχε τα χαρακτηριστικά του ντροπαλού ανθρώπου. Και τι εννοούμε, όταν λέμε ντροπαλός; Μιλάμε για κάποιον, ο οποίος συνήθως όταν βρίσκεται με κόσμο είναι συνεσταλμένος, δε μιλάει πολύ και ίσως να φοβάται να αποτελέσει το κέντρο του ενδιαφέροντος.

Όλοι μας κάποιες φορές υπήρξαμε και θα υπάρξουμε ντροπαλοί, όπως για παράδειγμα όταν βρεθούμε σε μια καινούργια παρέα και δεν ξέρουμε σχεδόν κανέναν, αν μας ρωτήσουν μπροστά σε κοινό κάτι που δεν ξέρουμε, όταν βγήκαμε για το πρώτο ραντεβού και άλλα. Σε τέτοιες καταστάσεις είναι φυσιολογικό να είμαστε αμήχανοι και μέχρι να προσαρμοστούμε στα δεδομένα να φαινόμαστε ντροπαλοί.